>
Test: zes internetfilters voor de Mac
>
DE ENE POES IS DE ANDERE NIET
>
Het internet is een informatiebron van onschatbare waarde, maar heeft tegelijkertijd ook een behoorlijk ranzige schaduwzijde. Porno, drugs, geweld en gokken zijn dingen waar je je kinderen liever niet mee in aanraking ziet komen. Hoe houd je als bezorgde ouder die rommel tegen?
>
Zevenjarige Pien houdt zielsveel van dieren. Pien kan al erg goed overweg met de computer en het werkwoord
Googelen behoort tot haar standaardvocabulaire. Op een goede dag typt ze ‘poesje’ in de zoekmachine, want zo’n zacht en aaibaar beestje zou ze dolgraag willen hebben. Het eerste zoekresultaat lijkt haar wel wat: laatjepoesjezien.nl. In haar onschuld klikt ze door en krijgt inderdaad vele poesjes te zien, maar niet de beestjes die zij bedoelde. Een ander voorbeeld: Tim van 10 gaat een werkstuk maken over het eerste supersonische verkeersvliegtuig, de Concorde. Tim is een slimme jongen; hij weet dat de Concorde een Brits-Franse aangelegenheid was. Op goed geluk typt hij www.concorde.fr in het adresveld van de browser. In plaats van het vliegtuig met de twee kenmerkende deltavleugels, verschijnen er echter twee hevig blote dames op zijn scherm. En zo kunnen we nog wel even doorgaan. Vele bloot- en sekssites maken dankbaar gebruik van internetadressen die bedrijven nooit hebben geclaimd. Om een voorbeeld te geven: je zou denken dat www.vend.nl naar de website van warenhuis Vroom & Dreesmann leidt, maar niets is minder waar. Voordat je het goed en wel in de gaten hebt, ben je beland op lekkerding.com.
>
De onschuld voorbij of niet: de meeste ouders willen maar al te graag voorkomen dat hun kroost in aanraking komt met dit soort websites. In de praktijk blijkt dat geen sinecure. Veel
portals hebben rechtstreekse verwijzingen naar ‘adult entertainment’. Een minderheid daarvan biedt de mogelijkheid kindonvriendelijke links te weren door middel van een kinderslot dat je met een wachtwoord kunt beveiligen. Een goede stap, maar ook een druppel op de gloeiende plaat. Tenzij je persoonlijk elke muisklik van je kind wil volgen, is een internetfilter geen slecht idee. En daarmee willen we absoluut niet de indruk wekken dat u uw kind zonder toezicht moet laten ‘internetten’. Een computer ontslaat ouders niet van hun opvoedkundige taak! Blijf (zo lang mogelijk) een oogje in het zeil houden. We hoeven u natuurlijk niet te vertellen dat dat gemakkelijker gaat als de Mac in de huiskamer staat. Tot zover onze betweterige wenken. Wij testen de internetfilters, het opvoeden laten we aan u over!
>
Van PICS tot filternet
Midden jaren negentig bedacht het W3C (World Wide Web Consortium) een methode die ouders (en leraren) zou kunnen helpen bij het blokkeren van ongeschikte websites. Met behulp van dit systeem, dat bekend staat onder de naam PICS (Platform for Internet Content Selection), kunnen webmasters hun sites voorzien van een PICS-label. Dit label geeft aan of er op de website sprake is (en in welke mate) van seksueel getint materiaal, geweld, grof en discriminerend taalgebruik, reclame voor drugs, alcohol, tabak, wapens en gokken, en ongemodereerde chat. Via de site van het ICRA (Internet Content Rating Association) kan elke webmaster zo’n PICS-label aanmaken en opnemen in de site. Het achterliggende idee is dat de browser het label herkent en op basis van de voorkeurinstellingen pagina’s doorlaat of blokkeert. De enige Mac-browser die dergelijke labels herkent is het vrijwel uitgerangeerde Internet Explorer (op de Mac althans!). Maar ook al zóu Safari zijn voorzien van zo’n
ratings-instelling, dan nog speelt het feit dat het aantal websites met een PICS-label verwaarloosbaar klein is. In Internet Explorer zou alleen het uitschakelen van de optie ‘User can see sites which have no rating’ nog voor een zekere veiligheid kunnen zorgen. In de praktijk betekent dat echter dat de browser vrijwel elke website blokkeert en dat papa of mama eraan te pas moet komen om elke niet-gelabelde site met een wachtwoord zichtbaar te maken. Kortom: PICS is een aardig en nobel idee, maar het werkt gewoon niet.
>
Een tweede methode die we niet in onze test hebben opgenomen is het filteren van websites via een internetprovider. Deze combineert internettoegang via modem of ADSL met een ‘gezinsvriendelijk’ filter dat websites met geweld, porno en discriminerende uitlatingen blokkeert. Het voordeel is dat u geen omkijken hebt naar software die u moet installeren of filters die u moet updaten. Pionier op dit gebied in Nederland is Solcon. Dit bedrijf is ook technisch verantwoordelijk voor FilterNet van de EO, NCRVNet en Kliksafe (het voormalige RDNet, de provider van het Reformatorisch Dagblad). Zowel Solcon als de drie genoemde afnemers geven aan dat ze werken vanuit een ‘christelijke identiteit en visie’. De filters beperken zich uiteraard niet tot Engelstalige sites. FilterNet claimt zelfs dat het beschikt over de grootste Nederlandstalige filterdatabase. Wat ons brengt bij het nadeel van dergelijke systemen. De providers staan weliswaar open voor het doorsluizen van websites die ten onrechte zijn geblokkeerd, maar je kunt geen onderscheid maken naar de leeftijd van je kinderen. Een kind van 7 wil je bijvoorbeeld niet mee laten doen aan een jongerendiscussie over seksualiteit of de moord op Theo van Gogh, maar voor een veertienjarige zijn dat soort discussies best interessant. Bovendien is de kans reëel dat u het simpelweg niet eens bent met het filterbeleid van de provider.
>
Over zwarte en witte lijsten
Om websites succesvol te blokkeren, kunnen fabrikanten gebruikmaken van drie filtermethoden:
whitelisting,
blacklisting en
contentfiltering. Een whitelist bevat adressen van websites die een kind sowieso mag bekijken, ongeacht de inhoud. Deze sites zijn doorgaans door de fabrikant op inhoud gescreend. Een blacklist bevat sites die het filter ten alle tijde moet blokkeren. Om de nog altijd onstuimige groei van het internet bij te blijven, is het belangrijk dat de ontwikkelaar zo’n zwarte lijst regelmatig actualiseert. Een contentfilter tenslotte blokkeert websites op basis van woorden en woordcombinaties. De betere internetfilters hanteren een combinatie van deze drie filtermethoden. Voor onze test hebben we ons licht laten schijnen op zes internetfilters die naar onze mening uniek in hun soort zijn. We hebben alle internetfilters getest in hun ‘standaarduitrusting’. Natuurlijk kunt u een paar vrije zondagen opofferen voor het bijwerken van de back- en whitelists en het toevoegen van ‘belastende woorden’ aan het contentfilter, maar dat vinden we eigenlijk een taak van de fabrikant. Met alleen wat software nemen we geen genoegen.
>
>
CutX for Safari
Het eerste filter dat we onder de loep nemen heeft de in alle opzichten toepasselijke naam CutX meegekregen. CutX is een plug-in voor Apple’s Safari webbrowser. In Firefox, Internet Explorer, Camino of welke andere browser dan ook, heeft uw kind weer ongelimiteerde toegang tot de krochten van het internet. Dat u het even weet. Na installatie verschijnt er een CutX-submenu in het Safari-menu. Hierin kunnen we de optie ‘Block X-Rated medias’ selecteren die vreemd genoeg zonder wachtwoord is in- en uit te schakelen. Of missen we hier iets? Alleen de CutX-voorkeurinstellingen zijn te beveiligen met een wachtwoord. CutX filtert op basis van een schamele 65 steekwoorden. Dat is natuurlijk veel te weinig voor een deugdelijk internetfilter, laat staan dat de plug-in is voorbereid op Nederlandstalige schuttingwoorden.
>
Als de Safari plug-in op één van de steekwoorden stuit, kunt u ervoor kiezen om alleen de ‘X-Rated medias’ te blokkeren of de toegang tot de webpagina te versperren. Beide opties hebben hun nadelen. Om een voorbeeld te geven: een Google-zoekopdracht naar ‘poesjes’, levert met de optie ‘Hide X-Rated medias’ een resultatenpagina met aardig wat belastende woorden en hyperlinks. Bij doorklikken slaagt CutX er vaker wel dan niet in om pornografische afbeeldingen te blokkeren, maar daar is ook alles mee gezegd. De optie die de toegang tot de webpagina blokkeert, functioneert heel wat beter, maar is wel een paardenmiddel. Zoeken naar poesjes op Google is simpelweg niet meer mogelijk. Eén klein lichtpuntje: CutX kan voor elke gebruiker op de machine een andere reeks steekwoorden laten gelden.
>
Product: CutX 1.2
Fabrikant: app4mac software
Richtprijs: $ 9 (€ 7)
Informatie:
www.app4mac.com
Systeemeisen: MacOS X 10.3, Safari 1.2
>
>
KidsBrowser
Van dezelfde fabrikant als CutX is het programma KidsBrowser. Wie KidsBrowser opent krijgt een vrolijk gekleurde fullscreen browser te zien waarbij de favorieten als fors uitgevallen thumbnails in beeld verschijnen. Een ouder kan naar wens de toegang tot de Finder, menu’s, de Dock en de programmakiezer uitschakelen. Ook het geforceerd afsluiten valt te blokkeren. Als u KidsBrowser voor de eerste keer opstart, krijgt u een Configuration Assistant voorgeschoteld. Behalve de bovengenoemde blokkades, kunt u hier ook bepalen of uw kind wel of geen tabbladen mag gebruiken, of u cookies en de cache na elke surfsessie wilt opschonen en of er al dan niet een printerknop in beeld mag komen. Al deze instellingen zijn later te wijzigen door op het KidsBrowser-icoon aan de uiterste bovenkant van het scherm te klikken. Na het invoeren van het eerder ingestelde wachtwoord kunt u naar wens de voorkeuren oproepen of de configuratieassistent opnieuw doorlopen. Heel aardig vinden we de ingebouwde e-mailfunctie. Als kleine Pien op een mailto-link klikt, verschijnt er in plaats van de gebruikelijke e-mailclient een formulier in beeld waarmee ze de post binnen het KidsBrowser-programma kan versturen. De e-mails die wij verstuurden kwamen echter niet aan. Met de snelheid van de browser lijkt het wel goed te zitten: de software is gebaseerd op dezelfde rendering-technologie als Apple’s Safari. Toch is er zelfs op onze testmachine, een iMac G5, een duidelijke vertraging in de beeldopbouw waarneembaar.
>
En dan belanden we bij het internetfilter. KidsBrowser beschikt over de drie bekende filteropties (blacklisting, whitelisting en contentfiltering), maar kan deze niet tegelijkertijd toepassen. U zult dus een keuze moeten maken. De zwarte lijst en de witte lijst kunnen uit zowel woorden als websites bestaan. De makers gaan ervan uit dat u deze lijsten zelf aanmaakt, want de witte en de zwarte lijst bevatten tezamen niet meer dan tien items. Hoe durft een fabrikant zo’n halffabrikaat af te leveren, vragen wij ons af. We vinden het ook jammer dat de whitelist niet automatisch een koppeling maakt met de websites die in de favorieten staan. Iedere keer als u een site aan de favorieten toevoegt, zult u in de filtervoorkeuren op het knopje ‘Add current favorites’ moeten drukken. Anders zal het filter de site alsnog blokkeren. De derde filteroptie is precies gelijk aan het hierboven beschreven CutX for Safari contentfilter: een reeks van 65 steekwoorden moet uw kind behoeden voor online ranzigheid. Ontwikkelaar app4mac denkt naar onze smaak veel te licht over het filtergedeelte van zijn software. Zo uit de doos zouden we onze kinderen alleen met de whitelist van KidsBrowser laten surfen. Tenzij u graag een middag spendeert aan het toevoegen van ‘foute’ woorden aan de zwarte lijst en het contentfilter, zijn de andere twee filteropties onvoldoende op hun taak toegerust. De aanwezige logfunctie die elke bezochte website registreert, helpt dan ook niet meer.
>
Product: KidsBrowser 3.0.3
Fabrikant: app4mac software
Richtprijs: $ 29 (€ 22)
Informatie: www.app4mac.com
>
Systeemeisen: MacOS X 10.3
>
>
BumperCar
Spelletjesmaker Freeverse heeft zich aan een frivole kinderbrowser gewaagd met de naam BumperCar. Het botsautootje figureert op de homepage van de browser. Met de pijltjestoetsen kan de jonge computeraar het wagentje besturen om hem uiteindelijk naar de Tunnel of Mystery te dirigeren. Maar goed, we lopen vooruit op de zaken. Het eerste probleem dient zich al vroeg aan. BumperCar wil niet starten op onze iMac G5. Dubbelklikken en woppa, hij crasht. Herstellen van bevoegdheden biedt geen soelaas. Op een Beige G3 met MacOS X 10.2.8 lukt het wel, maar dan hebben we weer te maken met een zeer onplezierige vertraging als we het browservenster willen verslepen. Op een iBook G3 (met Panther) werkt de software probleemloos.
>
BumperCar maakt tegelijkertijd gebruik van drie filtermethoden. De browser beperkt de toegang tot een whitelist van bijna 23.000 websites (en geen 30.000 zoals in de handleiding staat vermeld) die Freeverse heeft ontleend aan het Open Directory project (dmoz.org). De lijsten zijn onderverdeeld in de leeftijdscategorieën Sites for Kids en Sites for Teens. Met een dubbelklik schakelen we een complete categorie in of uit. Tot onze verrassing bevat alleen al de ‘tienerlijst’ meer dan 250 websites in het .nl-domein. Het mooie van de BumperCar-whitelist is dat we het maximum aantal sites mogen aangeven die uw kind van een whitelist-website mag afwijken. Een ‘Maximum distance’ van één website betekent dat uw kind vanaf de whitelists-site www.jongerenweb.nl mag doorklikken naar www.videoland.nl, maar vanaf die website niet meer mag doorklikken naar een andere site. Desgewenst kunt u die afstand uitbreiden tot maximaal vijf websites. Door dit niet onaardige concept is er logischerwijs minder aandacht besteed aan de blacklist van BumperCar. Sterker nog: op Playboy.com na, is deze helemaal leeg. De software beschikt wel over een contentfilter die op basis van zo’n 200 steekwoorden een site, of zoekresultaten van een site, alsnog kan blokkeren. Google is overigens een verboden stek, maar www.netwijs.nl niet. In tegenstelling tot concurrerende internetfilters geeft BumperCar een positieve draai aan een geblokkeerde pagina. Een kind krijgt – weliswaar in het Engels – uitgelegd waaróm het programma de pagina tegenhoudt. Bovendien staat er altijd een knopje die naar de eerder genoemd Tunnel of Mystery leidt. In dat geval kiest BumperCar op goed geluk een site uit de whitelist. Tenzij de site ‘foute’ woorden bevat, kunt u als ouder de blokkade snel opheffen door op het knopje Authorize Page te klikken. Na het invullen van het beheerderwachtwoord wordt de site automatisch aan de whitelist toegevoegd. Opmerkelijk genoeg heeft Freeverse in de Safety Settings toch een tabje ingeruimd voor sites met een PICS-rating. Voor de allerkleinsten heeft BumperCar ook een Preschool-instelling die het programma omtovert tot een fullscreen browser zonder menu’s die alleen met Appeltje-Shift-Q valt te verlaten. Ook niet onaardig is de voorziening om advertenties te blokkeren en het downloaden van bestanden tegen te houden. Veel belangrijker vinden we de mogelijkheid om het gebruik van persoonlijke gegevens te verhinderen. Op die manier hoeft u een kind minder paranoia in de gaten te houden of het zijn naam, adres en telefoonnummer niet aan vreemden doorspeelt. Een functie die de opvoedkundige taak van de ouders wellicht op een dubieuze manier uit handen neemt is de ‘surfbegrenzer’. Niet alleen het totaal aantal uren per dag is instelbaar, maar ook het tijdstip van de dag (bijvoorbeeld van 8 tot 9 uur). Ook BumperCar heeft een big brother-logfunctie die Freeverse fijntjes ‘History’ heeft genoemd. Het grootste minpunt van BumperCar vinden we de Amerikaans-Engelse inslag. Het feit dat de homepage in Flash is uitgevoerd, maakt het onmogelijk om de hoofdcategorieën naar het Nederlands te vertalen. De links naar Engelstalige websites op de pagina’s achter deze categorieën kunt u wel aanpassen, maar echt lekker werkt dat niet. Negeren van de homepage is niet mogelijk. De browser zal en mot naar zijn vaste startpagina. Dan nog een laatste punt over snelheid. Freeverse gaat er prat op dat BumperCar is gebaseerd op OmniWeb 5, de supersonische browser van The Omni Group. Op onze iBook G3 was het niettemin duidelijk merkbaar dat de paginaopbouw in BumperCar soms meer tijd in beslag nam dan in Safari. Vreselijk storend is dat echter niet.
>
Product: BumperCar
Fabrikant: Freeverse
Richtprijs: $ 30
Informatie: www.freeverse.com/bumpercar
>
Systeemeisen: MacOS X 10.2.8
>
>
Content Barrier
Een oude bekende onder de internetfilters is Content Barrier van Intego. Het programma heeft een heldere interface waar iedereen mee overweg zou moeten kunnen. De makers gunnen ons echter geen blik in de filterkeuken. We komen er maar niet achter waar de filters zich schuilhouden op de harde schijf. Wat we wel zien is dat Intego de internetfilters heeft ingedeeld in 19 categorieën die onafhankelijk van elkaar zijn in- en uit te schakelen. Het achterliggende idee is dat je voor elk kind dat van de computer gebruikmaakt een andere reeks categorieën kunt blokkeren. Een puber van vijftien is immers niet meer af te houden van ‘shopping’, ‘chat’ of ‘MP3s’. Content Barrier beschikt over een opvallend uitgebreide surfbegrenzer. Voor elke afzonderlijke dag van de week kunnen we tot op het uur nauwkeurig de toegang tot internet in- of uitschakelen. Het is zelfs mogelijk om het logbestand van alle bezochte sites op gezette tijden automatisch door te sturen via e-mail. Tegen onze verwachting in houdt Content Barrier sites met ‘belastende inhoud’ opvallend goed tegen. Van naaktstrand en seks tot onthoofding: het filter blokkeert het allemaal. Wie de boel nog beter af wil dichten, kan de toegang tot zoekmachines blokkeren ten gunste van een (zelf in te voeren) kindvriendelijke zoekmachine als www.netwijs.nl.
>
Net als BumperCar is Content Barrier in staat om de verzending van persoonlijke gegevens te blokkeren. Content Barrier houdt echter al het uitgaande dataverkeer in de gaten; dus ook e-mail en (i)chat. Daarbij filtert de software ook alle inkomende woordcombinaties die uw kind schade kunnen berokkenen. Zinsneden als ‘i am your friend’ en ‘can i see you’ krijgt een kind niet te zien, maar de Nederlandstalige equivalenten zult u zelf in moeten voeren. Intego actualiseert de filterdatabase regelmatig. Op het moment van onze test was de database nog geen 14 dagen daarvoor geüpdate. Heel mooi, maar desondanks vinden we het jammer dat we geen inzage krijgen in het filtergedrag van Content Barrier. Dat maakt het onmogelijk om de bestaande filterset aan te passen.
>
Product: Content Barrier X 10.1.2
Fabrikant: Intego
Richtprijs: $ 70 (€ 53)
Informatie: www.intego.com
>
Systeemeisen: MacOS X 10.1.1. N.B.: er bestaat ook een Content Barrier-versie voor MacOS 8.6–9.2.2. Deze hebben we echter niet getest.
>
>
The Internet Filter (If2k)
The Internet Filter van het Canadese Turner and Sons Productions is het duurste product uit onze test. De interface van de software is verbluffend eenvoudig. Té eenvoudig als u het ons vraagt. Er is een knopje ‘Enable Filtering’ en een ‘Customize’-knop. De laatste leidt naar een venster waarin we onder meer de standaardtekst en -afbeelding op de ‘blokkadepagina’ kunnen vervangen door een eigen (vriendelijker) creatie. Het plaatje van een met prikkeldraad afgezet hekwerk vinden we inderdaad minder geslaagd. In hetzelfde venster valt aan te geven of we ‘foute’ websites, foute adressen, foute woorden en onbekende sites willen blokkeren. Aangezien The Internet Filter, afgekort If2k, hoofdzakelijk filtert op basis van blacklists en contentfiltering, blokkeert de laatste optie de volledige internettoegang. Even snuffelen in de map /Library/StartupItems/if2k leert dat de software nauwelijks gebruikmaakt van whitelists. Wat de ‘foute woorden’ betreft kunt u If2k zo streng afregelen als u zelf wilt. In de standaardinstelling wordt een webpagina geblokkeerd zodra het programma vier of meer ‘foute woorden’ signaleert. Dat aantal mag u naar wens aanpassen. Op het moment dat we een wijziging hebben doorgevoerd, dienen we niet alleen op de Apply-knop in het Customiziation Settings-venster te klikken maar ook op de gelijknamige knop in het hoofdvenster. Erg intuïtief vinden we dat niet.
>
In de praktijk heeft het filter grote moeite om ongewenste inhoud tegen te houden. Binnen een paar seconden staat de eerste pornosite al op ons beeldscherm. Een woord als ‘tiet’ in Google blokkeert niettemin alle zoekresultaten en de Nederlandse site www.poesjes.nl staat bij If2k bekend als ‘bad URL’. De software doet ook verwoede pogingen om belastende woorden te vervangen door asterisk-tekens, maar slaagt daar niet echt in. Een regeltje onder de gefilterde tekst ‘Hete *** *** sites, staat onverbloemd het woord ‘sexfilms’. Om dat enigszins te voorkomen zou u het toegestane aantal foute woorden in de Customization Settings kunnen terugbrengen tot één, maar ook daarmee houdt u de sekslinks niet volledig buiten de deur. The Internet Filter is eigenlijk alleen bruikbaar als u zelf webadressen en woordcombinaties aan respectievelijk de blacklist en het contentfilter toevoegt, de ingebouwde blacklist van meer dan een half miljoen sites (bijna 90 MB!) ten spijt.
>
Product: The Internet Filter (If2k)
Fabrikant: Turner and Sons Productions, Inc.
Richtprijs: variabel; $ 100 voor één licentie, $ 140 voor twee licenties, $ 260 voor vijf licenties
Informatie: www.internetfilter.com/mac.html
>
Systeemeisen: MacOS X 10.3.6. Huidige versie is niet geschikt voor ‘Tiger’ (MacOS X 10.4)
>
>
DansGuardian en Squid Proxy Server
The GNU MacOS X Public Archive heeft zich ten doel gesteld om MacOS X-installatieprogramma’s te creëren voor populaire open source-software. Een mooi initiatief, want in de praktijk durven maar weinig Mac-gebruikers zich te wagen aan het compileren van bronbestanden. Het archief heeft ook Squid Proxy Server en het internetfilter DansGuardian in een installer gegoten. We willen deze test niet ingaan op de werking van een proxyserver, maar u kunt het zien als een server die tussen uw browser en het internet staat. In dit geval gebruiken we de proxyserver om inkomend dataverkeer te filteren. Beide pakketten draaien volledig in de achtergrond en hebben geen interface. Om DansGuardian in te schakelen moeten we MacOS X laten verwijzen naar de Squid proxyserver. Daarvoor hoeven we alleen maar de opgegeven waarden in te vullen in het tabje Proxy’s van het regelpaneel Netwerk. Een klik op ‘Pas nu toe’ en het internetfilter staat op scherp.
>
We besluiten eerst maar eens te kijken hoe DansGuardian zich van zijn taak kwijt. Nou, dat gaat in eerste instantie voortreffelijk. De software houdt alle websites met belastende inhoud verrassend goed tegen zonder daarbij al te rigoureuze blokkades op te werpen. Om een voorbeeld te geven: een medische website over ‘borsten’ mag, maar een site over ‘lekkere borsten’ levert een blokkade op. Na een minuutje of vijf op goed geluk .nl-sites intikken, geeft helaas ook DansGuardian zich gewonnen. Het filter ziet geen kwaad in www.hoeren.nl, een site die Content Barrier eerder op de dag wél wist te blokkeren. Daarna gaat het echter weer een hele tijd goed totdat we een paar bestanden willen downloaden. Downloads in .sit, .zip, .dmg: DansGuardian staat niet toe dat we dergelijke bestanden binnenhalen. Hoe moet dat nu als we die blokkades willen opheffen? De website van DansGuardian is, zoals het een open source-project betaamt, een wirwar van brokjes informatie en onduidelijke links. Na enig speurwerk ontdekken we de blacklists, whitelists en contentfilters in de map /usr/local/etc/dansguardian. U kunt deze map openen via het Finder-commando Appeltje-Shift-G. Het aardige is dat DansGuardian gebruikmaakt van ‘gewone’ tekstbestanden om websites te filteren. Dat maakt het erg eenvoudig om ze met een dubbelklik in Teksteditor te openen en aan te passen. Om de blokkade op .sit-, .zip- en .dmg-bestanden op te heffen, hoeven we in de bestanden ‘bannedextensionlist’ en ‘bannedmimetypelist’ alleen maar een hekje (#) te plaatsen voor de bestandstypen die we vrij willen geven. De grootte van de complete DansGuardian filtermap is met 268 KB opvallend klein. Hoe spelen ze dat klaar? In tegenstelling tot de concurrentie maakt DansGuardian nauwelijks gebruik van white- of blacklists, maar vertrouwt het bijna volledig op een gewogen analyse van belastende woorden op een webpagina. Woorden en woordcombinaties krijgen een score toebedeeld. Hoe ‘fouter’ het woord, hoe hoger de score. Zo staat het woord ‘kak’ bijvoorbeeld voor 10 punten, ‘neger’ voor 25 punten en levert het woord ‘slet’ 50 punten op. Combinaties van woorden drijven de score meestal nog verder op, maar kunnen deze ook juist verlagen. De combinatie ‘vagina’ en ‘education’ drukt de score bijvoorbeeld met 25 punten. Dat deze filtermethode in de praktijk redelijk blijkt te werken, is wellicht mede te danken aan de relatief grote hoeveelheid Nederlandstalige woorden in het contentfilter. DansGuardian hanteert overigens de stelregel dat het een belastend woord maar één keer telt per pagina. Wie die standaardinstelling wil veranderen zal een duik moeten nemen in het dansguardian.conf(iguratie)-bestand, een eitje voor Mac-gebruikers die een Apache-configuratiebestand al eens voor ogen hebben gehad, maar wellicht wat intimiderend voor minder ervaren gebruikers. Desondanks vinden we het toch nuttig om te melden dat de blokkadegrens instelbaar is met een ‘naughtyness limit’. Deze staat standaard op 50 en is geschikt voor jonge kinderen. Dat betekent dat het woord ‘slet’ met de score van 50 punten genoeg reden is om een pagina te blokkeren. Naarmate uw kinderen ouder worden, kunt u deze limiet langzaam opvoeren. Het voordeel van de tekstgeoriënteerde filters van DansGuardian is dat ze gemakkelijk zijn uit te breiden met andere filters. Op urlblacklist.com kunt u zich bijvoorbeeld voor $ 70 per jaar abonneren op een voortdurend geactualiseerde blacklist. De eerste download (uitgepakt meer dan 20 MB) is echter gratis. U vindt hem op MacFanCD•58.
>
Tot slot nog een laatste tip voor gebruikers van de systeemextensie Webmin (Zie MacFan•41): er bestaat een DansGuardian Webmin-module die de configuratie van de software en het aanpassen van de contentfilters tot op zekere hoogte vereenvoudigt. Ook deze module staat op MacFanCD•58. De drempel die u moet nemen is het wijzigen van de standaard padnamen in het configuratiescherm van de module. In de volgende schermafdruk vindt u de juiste instellingen.
>
Product: DansGuardian en Squid Proxy Server - MacOS X‑installer 1.0.0.1 (DansGuardian 2.7.1 en Squid 2.5 stable3)
Fabrikant: The GNU MacOS X Public Archive
Richtprijs: gratis voor persoonlijk gebruik; zakelijke gebruikers betalen € 89 voor 1–99 computers tot € 450 voor een ongelimiteerd aantal machines
Informatie: www.osxgnu.org/software/Security/content_filtering
www.dansguardian.org
Systeemeisen: MacOS X 10.2 met Developer Tools geïnstalleerd
>
Conclusie
U voelt onze conclusie al aankomen: geen enkel internetfilter kan garanderen dat uw kind verschoond blijft van ongewenste websites. In dat licht spreekt het concept van BumperCar ons eigenlijk nog het meeste aan. Net zoals je je kind toelaat om met het stijgen van de jaren in een steeds grotere actieradius om het huis te spelen, zo kun je met BumperCar de ‘doorklikafstand’ van de veilige whitelist langzaam maar zeker oprekken. Content Barrier is van alle programma’s het veelzijdigst. De software beperkt zich niet tot het filteren van websites, maar houdt min of meer al het dataverkeer van en naar de computer in de gaten. DansGuardian ten slotte heeft zijn tekortkomingen, maar de filterdatabase is van alle geteste software het gemakkelijkst uit te breiden. De gewogen analyse van belastende woorden vinden we een slim uitgangspunt dat naar onze smaak de toekomst heeft. De software is bovendien gratis.
>
>
- - - >
>
>
>
© Gerard Voshaar 2005
>
